روز های اخر از اینه میترسید

هرگاه پشت اینه می ایستاد از خودش سوال میکرد این واقعا منم

همیشه از فرد غریبه ای که در اینه میدید میترسید

همیشه از نیشخند های کنایه امیزش عصبانی میشد

و دلش میخواست اینه را با مشت خرد کند

اما از عکس و العمل اطرافیانش میترسید

وقتی یک روز در خانه تنها بود همه ی اینه ها را با روسریهای  مادرش پوشاند

هرگاه اسمش را صدا میزدند با اینکه خودش میدانست کسی که صدایش میزنند نیست اما به ناچار جواب مبداد و از کار خودش کلافه شده بود

این اسم برایش غریبه بود ،حتی جسمی که در ان قرار داشت برایش غریبه بود

این اواخر بخاطر خجالتی که داشت در حمام لخت نمیشد

احساس میکرد در زندان است

در زندان کسی

کسی که با تمام نیرو اورا در بر گرفته بود  و ازارش میداد

همیشه در تاریکی و سکوت  ارامش می یافت

از اینکه ان جسم غریبه را نمیدید در ارامش بود

از اینکه دیگران اورا اشتباهی نمی دیدند ارامش می یافت

از این که کسی او را اشتباهی صدا نمیزد ارامش می یافت

هر روز که میگذشت احساس سر در گمی اش بیشتر میشد

هر روز که میگذشت بیشتر با خود کلنجار میرفت

هر روز که میگذشت زندانش برایش بیشتر از قبل تنگتر و نفرت انگبز تر میشد

روز اخر برای اینکه از چشم خودش و دیگران در امان باشد زیر تخت خوابید

و همه ی پرده ها را کشید تا اتاق تاریک شود

سعی کرد به خودش ارامش بدهد

سعی کرد مثل دیگران بشود

سعی کرد چشمش را به روی همه ی حقایقی که کشف کرده بود ببندد

سعی کرد مثل اطرافیانش زندگی کند

هر روز صبح از خواب بیدار شود

سر کار برود

عصر به خانه بیاید

دوش بگیرد

غذا بخورد، استراحت کند

فیلم ببیند

بخوابد

صبح بیدار شود

سر کار برود

....

اما نتوانست

نتوانست چشمانش را ببندد

نتوانست خودش را گول بزند

از زیر تخت بیرون امد

پرده ها را کنار زد

پنجره را باز کرد و به مردمی که از کنار هم رد میشدند نگاه کرد

همه ی حرکات مردم برایش خنده دار بود

حتی راه رفتنشان

پسرهایی که پشت سر دختر ها راه میرفتند  و ارام صحبت میکردند

دخترهایی که پسرها را به ارامی با انگشت به هم نشان میدادند

پسرهایی که با یقه های بسته و ریش کوتاه سرهایشان را پایین انداخته بودند

زنهایی که با چادرهای سیاهشان  مثل کلاغ شده بودند

نیشخندی زد و سرش را تکان داد

موسیقی مورد علاقه اش را گوش داد

از جیب شلوار پدرش یک نخ سیگار و کبریت  برداشت

همه ی دست نوشته ها و عکسهایش را جمع کرد

و به پشت بام رفت

همه ی کاغذ ها و عکسها را سوزاند

روی لبه پشت بام نشست و سیگار را روشن کرد

با ارامش پک میزد و به مردم میخندید

به همه چیز میخندید

به خودش نگاه کرد، با حا لتی عجیب

انگار از اینده خبر داشت

و دوباره به سیگار پک زد

گرمای سیگار انگشتها یش را سوزاند

سیگار رو با انگشت بزرگش انداخت و مسیر به زمین رسیدنش را  نگاه کرد

بلند شد

چند قدم عقب رفت همه ی دور اطرافشو با دقت نگاه کرد

با سرعت دوید و خودش را پایین انداخت

هرچه بیشتر به زمین نزدیک میشد 

بیشتر شک میکرد و میترسید

من ازاد میشم

من کجا میرم

متونم خودم باشم

دنیای دیگه ای هست؟؟؟؟

پ.ن:فقط افراد خاصی میتونن این متنو درک کنن